طی تحقیقات انجام شده در سالهای 83-1382 تعدادی ماهی Capoeta damascina راکه از ماهیان بومی استان کرمان می باشد از رودخانه بافت صید و داخل چند آکواریوم با تراکم یکسان در آزمایشگاه قرار گرفت. آکواریوم ها را به ترتیب در رنجهای حرارتی زیر 10، 10 تا 20، 20 تا 30 و بالاتر از 30 درجه سانتی گراد تنظیم و ماهیان به صورت تصادفی داخل آب قرار داده شد. (یکی از آکواریوم ها در شرایط مناسب دمایی، تراکم 15 قطعه و اکسیژن مناسب قرار گرفت). پس از گذشت 8-5 روز در تعدادی از ماهیان نشانه هایی بصورت خونریزیهای وسیع نامنظم در سطح بدن و بین باله ها، خوردگی باله ها، حرکات غیر عادی، آب آوردگی شکم (ascites) مشاهده گردید. در کالبد گشایی اعضای داخلی نیز تجمع خون و مناطق خونریزی در سطح صفاق دیده شد. نتایج حاصله نشان داد که 80% ماهیانی که در درجه حرارت استرس 20-30 درجه سانتی گراد و بالاتر نگهداری شدند بصورت حاد بیمار و از بافت کلیه، باله های شنای آنها باکتری آیروموناس هیدروفیلا بصورت خالص جدا سازی گردید، درصد ابتلا در بین ماهیانی که به این باکتری آلوده شدند به 100% نیز رسید. در این حالت عامل بیماریزا از بافت و دستگاه گوارش تمام ماهیان جدا سازی گردید. ماهیان موجود در دامنه حرارتی 10 تا 20 درجه سانتی گراد حدود 40% آلوده شدند، اما ماهیانی که در دامنه حرارتی زیر 10 قرار داشتند حدودا 1% دچار آلودگی شدند. از آکواریومی که در شرایط نرمال ذکر شده قرار داشت باکتری آیروموناس ایزوله نگردید. ماهیان جوانتر و با وزن کمتر بیشتر مبتلا شده و حساس تر بودند.

گونه های آیروموناس پاتوژن های فرصت طلبی هستند که در پاره ای از موارد قابلیت ایجاد بیماری به عنوان عامل اولیه در انسان و ماهی را دارند. آیروموناس هیدروفیلا پاتوژن فرصت طلبی است که باعث ایجاد توکسین و عفونت در میزبان شده و مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی در سویه های جداسازی شده آن از مناطق مختلف جهان گزارش شده است. بنابراین، یافتن میزان شیوع مقاومت آنتی بیوتیکی در جدایه های آیروموناس هیدروفیلا (Aeromonas hydrophila) ارزشمند خواهد بود. تعداد 100 ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio) از استخر های پرورش ماهی در 44 منطقه از استان خوزستان به عنوان نمونه جمع آوری گردید. قسمت انتهایی روده از هر نمونه جداسازی و هموژن شد. نمونه های جمع آوری شده در آگار خون دار تلقیح و در انکوباتور 37 درجه سانتی گراد به مدت 24 ساعت گرم خانه گذاری شدند. از هر پلیت 3 تا 5 کلونی مشکوک به آیروموناس هیدروفیلا انتخاب و در محیط آگار خون دار خالص سازی گردید. هر کلونی به وسیله ی تست کاتالاز، اکسیداز و رنگ آمیزی گرم ارزیابی و DNA جدایه-های مشکوک، به روش جوشاندن استخراج گردید. سویه های آیروموناس هیدروفیلا به روش PCR و با استفاده از ژن مربوط به جنس و گونه تایید قطعی شدند. در نهایت مقاومت آنتی بیوتیکی در همه ی جدایه های آیروموناس هیدروفیلای تایید شده به روش دیسک دیفیوژن کربی- باور بررسی شد. بیست جدایه آیروموناس هیدروفیلا از تمام کلونی های مشکوک به آیروموناس با روش PCR تایید قطعی گردید که بیشتر جدایه ها به چندین آنتی بیوتیک مقاومت نشان دادند. کمترین مقاومت نسبت به سفوتاکسیم و سیپروفلوکساسین (<%25) و بیشترین مقاومت نسبت به ونکومایسین و کلیندامایسین (%90) مشاهده شد. درمقایسه با سایرمطالعات، مشخص گردید که الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی این باکتری در مناطق مختلف، متفاوت می باشد از این رو یافتن الگوی مقاومت در هر منطقه امری الزامی می باشد.

استفاده از ترکیبات طبیعی با اثرات ضد باکتریایی می تواند مصرف مواد شیمیایی را به منظور مهار رشد عوامل بیماری زا به حداقل برساند. هدف از مطالعه حاضر تاثیر ضد باکتریایی اسانس آویشن شیرازی علیه باکتری آیروموناس هیدروفیلا در شرایط آزمایشگاهی و استفاده از آن به عنوان پوشش خوراکی در فیله ماهی سوف به منظور افزایش زمان ماندگاری در یخچال بود. پس از جمع آوری و تهیه اسانس گیاه آویشن شیرازی با روش کلونجر ابتدا در شرایط آزمایشگاهی اثرات ضد باکتریایی اسانس علیه آیروموناس هیدروفیلا به روش میکروبراث دایلوشن برای تعیین حداقل غلظت مهار کنندگی و حداقل غلظت کشندگی بررسی شد. در نهایت، پس از تعیین ترکیبات شیمیایی اسانس با روش کروماتوگرافی گازی مجهز به طیف سنج اثرات پوششی و حسی اسانس در پنج سطح 01/0، 05/0، 1/0، 5/0 و 1 درصد در فیله ماهی سوف مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که حداقل غلظت مهار کنندگی و حداقل غلظت کشندگی اسانس آویشن شیرازی علیه آیروموناس هیدروفیلا به ترتیب 250 و 125 میکروگرم در میلی لیتر می باشد. همچنین نتایج نشان داد که استفاده از دو سطح 1/0 و 5/0 درصد از اسانس می تواند به طور معنی داری سبب افزایش زمان ماندگاری فیله ماهی سوف شود. همچنین ویژگی های حسی فیله در سطح 5/0 به طور مناسبی به دست می آید. بر اساس نتایج بدست آمده می توان نتیجه گرفت که استفاده از اسانس گیاه آویشن شیرازی به عنوان پوشش در فیله ماهی سوف از طریق مهار رشد باکتری های مولد فساد سبب افزایش ماندگاری و کاهش تراکم باکتری طی نگهداری در شرایط یخچال می گردد.

این مطالعه در تابستان سال 1397 بر روی 50 قطعه ماهی کوی منتقل شده به مجموعه تحقیقاتی رازف، صورت پذیرفت. در این بررسی پس از مشاهده علایم ماکروسکوپیک از جمله بیحالی و عدم تحرک، عدم تعادل، تیره شدن پوست، زخم های پوستی، پتشی در ناحیه شکمی، کدورت چشم و آنوفتالمی، بی اشتهایی و نشستن در کف آکواریوم؛ نمونه برداری جهت تشخیص عامل بیماری زا و بررسی تغییرات آسیب شناسی، صورت گرفت. نتایج تست های میکروبی نمونه های پوست و اندام های داخلی تاییدکننده حضور آیروموناس هیدروفیلا و نشان دهنده سپتی سمی 48% ماهیان مورد مطالعه بود. در نمونه های کالبدگشایی، اندام ها رنگ پریده بوده، کبد بزرگ شده و پتشی روی سطح کبد مشاهده گردید. همچنین آلودگی میکروبی ایجاد شده منجر به ایجاد آسیب های بافتی متعدد از جمله تخریب تیغه های آبششی، ایجاد پیکنوز هسته ای در کبد و نفوذ سلول های التهابی در سر کلیه ماهیان گردید. با توجه به ایجاد تلفات قابل توجه ناشی از بیماریزایی آیروموناس هیدروفیلا در ماهی و اهمیت ماهی کوی، رعایت اصول قرنطینه ای و بهداشتی جهت جلوگیری از وقوع سپتی سمی بسیار حایز اهمیت بوده و تشخیص به موقع و بهره مندی از پروتکل های درمانی مناسب برای این بیماری توصیه می شود.

سابقه و هدف: بیماری های با منشاء غذا همواره مهم ترین دغدغه های بشر بوده و مطالعه حاضر به منظور بررسی روشی برای کاهش این خطرات انجام شده است. هدف از این مطالعه بررسی ترکیب شیمیایی اسانس های آویشن شیرازی و کاکوتی و کاربرد آن در پوشش پایه نانوامولسیون کیتوزان جهت کنترل رشد باکتری آیروموناس هیدروفیلا تلقیح شده در فیله ماهی تازه سالمون طی یک دوره 12 روزه نگهداری شده در دمای سرد (1± 4 درجه سانتی گراد) و همچنین بررسی فعالیت ضد باکتریایی اسانس و نانوامولسیون اسانس های آویشن شیرازی و کاکوتی علیه باکتری مورد مطالعه به روش میکرودایلوشن جهت تعیین حداقل غلظت مهارکنندگی (MIC) و حداقل غلظت کشندگی (MBC) بود. مواد و روش ها: ترکیب شیمیایی اسانس با روش کروماتوگرافی گازی تعیین و تیمارها در شش گروه؛ فاقد پوشش (کنترل)، کیتوزان، نانو امولسیون کیتوزان، نانوامولسیون کیتوزان حاوی اسانس آویشن شیرازی 5/0درصد، نانوامولسیون کیتوزان حاوی اسانس کاکوتی5/0درصد و تیمار نانوامولسیون کیتوزان حاوی ترکیب اسانس های آویشن شیرازیوکاکوتی تقسیم شدند، سپس نمونه ها جهت شمارش باکتری در روزهای صفر، 1، 2، 4، 8، 12 به یخچال منتقل شدند. یافته ها: کارواکرول 36/44%، تیمول 14/30% و گاماترپینن 31/8% به عنوان مهم ترین ترکیبات شیمیایی اسانس آویشن شیرازی و پولگون 19/48% به عنوان مهم ترین ترکیب شیمایی اسانس کاکوتی شناسایی شده و میانگین لگاریتم تعداد باکتری شمارش شده در دوره 12 روزه بین گروه ها اختلاف معنی داری را نشان داد (05/0>p). مطالعه حاضر نشان داد که بیشترین اثر مهارکنندگی روی باکتری مربوط به گروه نانوامولسیون کیتوزان حاوی اسانس های آویشن شیرازی و کاکوتی در مقایسه با گروه کنترل بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد، پوشش های خوراکی نانوامولسیون کیتوزان حاوی اسانس های آویشن شیرازی و کاکوتی به طور موثری توانایی مهار رشد باکتری بیماری زا آیروموناس هیدروفیلا در نمونه های گوشت ماهی سالموندر دمای سرد را دارند و استفاده از آن ها در صنعت غذا می تواند مورد توجه قرار گیرد.

در این تحقیق باکتری آئروموناس هیدروفیلای جدا شده از ماهیهای چشم قورباغه ای بیمار، از نظر آزمایشهای بیوشیمیایی مورد تایید قرار گرفته و به سه گونه از ماهیهای آکواریومی چشم قورباغه ای، روکین قرمز و چشم تلسکوپی در دو درجه حرارت 20 و 28 درجه سانتیگراد به طور مجزا (جمعا 6 گروه آزمایشی و هر گروه شامل 7 ماهی) به منظور ایجاد عفونت تجربی به صورت تزریقی، خوراکی و غوطه ورسازی با دوز 107 باکتری مورد استفاده قرار گرفت. در گروه شاهد فقط سرم فیزیولوژی استفاده گردید. نتایج حاصله نشان داد میزان تلفات در ماهیهای چشم قورباغه ای به دنبال آلودگی تجربی با آئروموناس هیدروفیلا با روشهای تزریقی، خوراکی و غوطه ورسازی به ترتیب 71.4، 57.1 و 42.8 درصد در درجه حرارت آب آکواریوم 28°C و 28.5،28.5  و بدون هیچ تلفاتی در درجه حرارت آب 20°C بود. میزان تلفات در ماهی های روکین قرمز در عفونت تجربی با باکتری آئروموناس هیدروفیلا 57.1، 57.1 و 14.2 به ترتیب در روشهای تزریقی، خوراکی و غوطه ورسازی در 28°C و 42.8، 28.5، و 14.2 درصد در 20°C بود. میزان تلفات در ماهیهای چشم تلسکوپی به دنبال عفونت تجربی با آئروموناس هیدروفیلا در 28°C به ترتیب 85.7، 42.8 و 42.8 درصد و در 20°C به ترتیب روشهای فوق الذکر 42.8، 28.5 و 28.5 درصد بود. باکتری آئروموناس هیدروفیلای جدا شده از ماهیهای چشم قورباغه ای به ترتیب بیشترین بیماری زایی را برای ماهیان چشم قورباغه ای و چشم تلسکوپی که در درجه حرارت 28°C نگهداری شدند و کمترین بیماری زایی را در ماهی های چشم قورباغه ای که در 20°C نگهداری شدند داشت.

امروزه استفاده از عصاره های طبیعی به منظور بهبود کیفیت ماهی به دلیل داشتن ویژگی های ضدمیکروبی رو به افزایش است. در این تحقیق به منظور تعیین حداقل غلظت بازدارندگی (MIC) از عصاره اتانولی پوست پرتقال، روش رقیق سازی در آگار بر باکتری های سودوموناس آیروجینوزا، اشرشیاکلی و آیروموناس هیدروفیلا استفاده شد. سپس فیله های فیل ماهی با محلول های عصاره اتانولی پوست پرتقال (بترتیب به نسبت 5، 6 و 7 درصد وزنی/ وزنی) و نمونه شاهد در آب مقطر به مدت 30 دقیقه تیمار شدند. نمونه ها در فواصل زمانی معین (صفر، 5، 10 و 15 روز) از نظر ویژگی های میکروبی (شمارش کل باکتری های هوازی مزوفیل، سرماگرا وکلی فرم) مورد بررسی قرار گرفتند. میزان MIC عصاره اتانولی پوست پرتقال در شرایط in vitro برای هر سه باکتری، 5 درصد تعیین گردید. بر اساس تجزیه و تحلیل آزمون میکروبی، عصاره های پوست پرتقال به طور معنی داری سبب کاهش بار میکروبی در فیله فیل ماهی در مقایسه با نمونه کنترل شدند (01/0

به منظور بررسی ایمنی زایی باکتری آئروموناس هیدروفیلا، عامل سپتی سمی هموراژیک در ماهیان کپور استان فارس و تعیین پاسخ ایمنی هومورال ماهی کپور معمولی سه نوع آنتی ژن مختلف از این باکتری تهیه شد که شامل باکتری غیرفعال شده با فرمالین (یک درصد) و حرارت دیده 60) درجه به مدت 4 ساعت( و باکتری زنده بود. 45 ماهی کپور معمولی در 9 گروه 5 تایی به سه روش متفاوت خوراکی با دوز 109 سلول/ میلی لیتر/ ماهی، غوطه ور سازی با دوز 107 سلول/ میلی لیتر/ ماهی و تزریق داخل صفاقی با دوز 105 سلول/ میلی لیتر/ ماهی در روزهای صفر و 20 آزمایش در معرض آنتی ژن ها قرار گرفتند. برای گروه کنترل 15 ماهی در 3 گروه مذکور از بافر فسفات سیلین استفاده گردید. در روزهای 45 و 60 پس از ایمن سازی از سیاهرگ دمی ماهی، خون جمع آوری و سرم آن جهت آزمایش های ایمنی شناسی مورد استفاده قرار گرفت. برای تعیین پاسخ ایمنی هومورال به آنتی ژن ها از آزمایش حساس و دقیق الیزا استفاده گردید. نتایج آزمایش که توسط آزمایش الیزا صورت گرفت نشان داد که باکتری کشته شده با فرمالین دارای نتایج بهتری است و روش خوراکی تجویز آنتی ژن نسبت به سایر روش های تجویز دارای اثرات بهتری می باشد. همچنین تیتر آنتی بادی تا روز 60 پس از تجویز آنتی ژن روند افزایشی را نشان داد.